ازشوپنهاور

طبیعت به جنس زن درسال های چند به بهای بقیه عمرش ثروتی اززیبایی وفریبندگی عنایت کرده است که درخلال آن سال های دلربایی وشکفتگی بتواندتوجه بعضی ازمردان رابه سوی خودمعطوف داردبه درجه ای که آن مرددربه عهده گرفتن زندگی مشترک ونگهداری شرافتمندانه اوشتاب ورزد...بعد همین که یکی دوبچه آورددرست نظیرماده مورچه که پس ازباروری پرهایش می ریزد زیبایی حودراازدست می دهد زیرا دیگروظیفه اش تمام شده است. 

عقیده شوپنهاوربراین است که عطش روز افزون انسان اورا علی الدوام به چرخ زندگی زنجیرکرده است.طبیعت مارا فریب داده که این بدبختی دایم رادنژاد خودحفظ کنیم. 

ماجراهای جاودان درفلسفه----هنری توماس-دانالی توماس